حسین داد؛ مخترع نوجوان افغانستانی

حسین داد، نوجوان 15 ساله ای است که در ولایت باستانی و زیبای بامیان زندگی می کند و در صنف
نهم مکتب درس می خواند. با نگاه به چهره
حسین داد، می توان دریافت که آرزوهای بزرگی در تصور و فکر او موج می زند. او با استعداد خدادادی اش توانسته است یک عراده اسکواتور کوچک، یک فروند موشک و یک لنگر بسازد.

حسین داد، اسکواتور، لنگر و موشک خود را با ابتدایی ترین وسایل ساخته است که نشان از استعداد سرشار او در این زمینه است.

حسین داد، فرزند محمد حیدر ساکن قریه سبزآب ولسوالی شیبر ولایت بامیان است، قریه مذکور در وسط دره کالو واقع بوده و توسط کوه های سر به فلک کشیده پوشانده شده است. حسین داد در سال 1393 متعلم صنف نهم بوده و در مکتب نیز اول نمره می باشد. فاصله مکتب تا خانه اش حدود 10 کیلومتر می باشد که حسین داد رفت و برگشت را حدودا 4 ساعت پیاده طی می کند.

پدر حسین داد، دارای شغل شریف کشاورزی بوده و در مورد حسین داد چنین می گوید:« حسین داد، زمانی که صنوف دوم، سوم و چهارم بود، رادیو، تیپ و ساعت های کهنه را باز و بسته می نمود و عوارض آنها را پیدا نموده و ترمیم می ساخت و همیشه با چنین وسایل خود را مصروف می ساخت».

او از ابتکار پسرش اظهار خرسندی می کند و از دولت افغانستان می خواهد که زمینه آموزش بهتر پسرش را فراهم کند تا بتواند چیزهای بیشتری اختراع کند و به آرزوهایش برسد.

موشکی که توسط حسین داد ساخته شده است دارای یک پایه جوبی بوده و یک نل پلاستیکی و یک تختۀ جوبی در زیر موشک قرار گرفته است، سرگلوله موشک خالی می باشد ولی در قسمت پائین متصل به سرگلوله یک نل فلیزی قرار دارد که مواد در داخل آن ریخته می شود و مواد آن تشکیل شده از پوتاشیم نایتریت، کاربن و سلفر می باشد و سرگلوله موشک را با انرژی اش انتقال داده و توسط یک بطری پرتاب میگردد.

حسینداد در حالی که از آزمایش موفقانه موشکش ابراز خرسندی می کند، می گوید: این موشک را برای اهداف نظامی نساخته است و از آن بر علیه هیچکسی استفاده نخواهد شد.
و اسکواتور؛ دارای تَیر های چوبی بوده و حصه های آن از سیم دو ملی انتخاب شده است، و تخت آن نیز چوبی است، ماشین آن از موتور و گراری تیپ استفاده شده است، و اسکواتور قادر است تا در اطراف خویش 360 درجه چرخش کند، و حرکات بیل آن توسط آب و ویکوم تنظیم شده است که در داخل بمبه های پیچکاری قرار دارند.

حسین داد میگوید، که در ساختن این ابزار، از کسی مشوره نگرفته و دیگران یاری اش نکرده است و همه موارد را خودش با استفاده از آزمایشات و تحقیقاتش ساخته است، اما وی میافزاید که در ساختن این ابزار مورد تشویق پدر و برادر کلانش قرار داشته و فرصتی را که برای ساختن و فکر کردن در اطراف این ابزار نیاز داشته است، توسط آنان داده شده است.

وی هدف از ساختن این ابزار را رشد فکری و علاقمندی خودش بیان کرده و اظهار آمادگی می کند که اگر شرایط و امکانات برایش مساعد گردد، میتواند این وسایل را به صورت واقعی اش تولید نماید. برای فعلا حسین داد، دارای یک اطاق کار می باشد که در آن وسایل و ابزار کهنه مانند قطعات تیب، رادیو، پیچکش، وسایل و ابزار ابتدایی برقی، چوب، نل های پلاستیکی، گج، قطعات مبایل کهنه، و غیره می باشد ولی قسمت اعظم این اطاق را وسایل خانه پر کرده است.

امیدواریم حکومت برای مخترعین نوجوان، فضا را مساعد ساخته و اینان را تشویق نمایند تا در آینده نزدیک شاهد درخشش این مخترعین نوجوان در عرصه بین المللی باشیم.

به امید افغانستان آباد!


برخی از منابع:
هفته نامه صدای شهروند بامیان
http://oralmagazine.org/index