وداع با ماه مبارك رمضان
وداع با ماه دوستي
ماه مبارك رمضان يك حقيقت باطني دارد كه اين حقيقت در قيامت ظهور مي كند.
ماه مبارك رمضان را امام سجاد(ع) عيد اولياء الله مي داند.در صحيفه سجاديه دعايي است به نام دعاي وداع ماه مبارك رمضان، اين وداع براي كسي است كه با ماه مبارك رمضان مانوس بوده و ماه مبارك رمضان دوست او مي باشد والا آن كه با اين ماه نبوده وداعي ندارد.
انسان از دوستش و يا با كسي كه مدتي مانوس بود، خداحافظي مي كند، آن مه اصلا نمي داند چه وقت ماه مبارك رمضان آمد و چه وقت سپري شد، چرا آمد و چرا سپري شد، او وداعي ندارد، اما امام سجاد(ع) آخر ماه مبارك رمضان كه شد در حد يك ضجه اين دعا را مي خواند.
در مقدمه اين دعا، حضرت سجاد (ع) كليات نعمت هاي الهي را مي شمارد و اين كه بخشش هاي خداي سبحان ابتدايي است، نه از روي استحقاق.
بعد از آن مقدمه مي فرمايد:«يكي از بهترين بخشش هاي خداوند سبحان، ماه مبارك رمضان و روزه در اين ماه است». خدا نغمت هاي فراواني به ما دادي؛ يكي ازآن برجسته ترين نعمت ها ماه مبارك رمضان است و يكي از بهترين فضيلت ها، روزه اين ماه است كه نصيب ما كردي و هيچ زماني به عظمت زمان ماه مبارك رمضان نيست، گذشته از آن كه شب قدر در آن قرار داد، اين ماه را ظرف نزول قرآن قرار دادي كه اين فيض در اين ماه نازل شده است. اگر كسي با قرآن باشد همراه قرآن بالا مي رود و اين را بر ملت مسلمان منت نهادي؛ زيرا ديگر ملل در ماه مبارك رمضان روزه نمي گرفتند و اين نعمت را مخصوص مسلمين كردي و اين ماه مبارك در بين ما اقامت داشت و جاي حمد و ثنا بود؛ زيرا به همراه خودش رحمت آورد و رفسق بسيار خوبي براي ما بود. ما در صحبت با او به فضايل به نعمت هايي رسيديم.دوستي بود كه به همراهش رحمت و مغفرت و بركت آورد.